banner

Στηθάγχη

Εάν εμφανιστεί στένωση σε μία ή περισσότερες στεφανιαίες αρτηρίες, η παροχή αίματος στον μυ της καρδιάς μπορεί να περιοριστεί. Κατά την διάρκεια φυσικής ή συναισθηματικής φόρτισης, η καρδιά καλείται να παράγει περισσότερο έργο από ό,τι συνήθως και επομένως χρειάζεται περισσότερο οξυγόνο. Εάν το αίμα δεν επαρκεί, ο μυς θα “παραπονεθεί” προκαλώντας στηθάγχη.


Συμπτώματα

Σε μερικούς ασθενείς είναι ένας πολύ ήπιος πόνος, σε άλλους πολύ πιο έντονος. Οι περισσότεροι ασθενείς παραπονούνται για ένα αίσθημα βάρους ή σφυξίματος στο στήθος, το οποίο μπορεί να απλωθεί στον αριστερό ώμο και το χέρι ή στο λαιμό και τα σαγόνια. Διαρκεί περίπου 1-10 λεπτά. 

Ενίοτε, ένα επεισόδιο στηθάγχης μπορεί να εμφανιστεί ακόμη και σε περίοδο ανάπαυσης. Είναι πιο πιθανό όμως κατά την διάρκεια έντονης σωματικής δραστηριότητας ή όταν ο ασθενής είναι συναισθηματικά φορτισμένος, καθώς επίσης μετά από γεύμα, ιδιαίτερα όταν ο καιρός είναι κρύος. Η διακοπή της δραστηριότητας και η ξεκούραση ανακουφίζει συνήθως τον ασθενή. Η στηθάγχη με άλλα λόγια, είναι ένας ενσωματωμένος, προειδοποιητικός μηχανισμός που μας ενημερώνει για την υπερβολική προσπάθεια που κάνει η καρδιά και μας αναγκάζει να ελαττώσουμε τους ρυθμούς μας.

Αθηροσκλήρωση

Η πιο συνηθισμένη αιτία στένωσης των στεφανιαίων είναι η προοδευτική επικάθηση λιπώδους υλικού στα τοιχώματά τους. Αυτό ονομάζεται αθηροσκλήρωση. Η παθολογική αυτή οντότητα με τις επιπλοκές της, αποτελεί τη συχνότερη αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας σε πολλές χώρες του δυτικού κόσμου αλλά και στη χώρα μας. Ερευνητικές μελέτες έχουν δείξει ότι υπάρχει αρχικά δυσλειτουργία του ενδοθηλίου της αρτηρίας με συσσώρευση χοληστερόλης, διαφόρων κυττάρων και ασβεστίου, που δημιουργούν την αθηρωματική πλάκα. Προοδευτικά επέρχεται στένωση και τελικά απόφραξη του αγγείου.

Αιτιολογία

Η παθογένεια της αθηροσκλήρυνσης δεν έχει αποσαφηνιστεί και ως εκ τούτου υπάρχουν πολλές θεωρίες που επιχειρούν να ερμηνεύσουν τους υπεύθυνους μηχανισμούς για την ανάπτυξη των αθηροσκληρυντικών βλαβών. Η επικρατέστερη θεωρία είναι εκείνη της «φλεγμονώδους αντίδρασης σε τραυματισμό», σύμφωνα με την οποία η όλη διαδικασία αρχίζει μετά από τραυματισμό των ενδοθηλιακών κυττάρων. Αυτό προκαλεί ενδοθηλιακή δυσλειτουργία και φλεγμονώδη αντίδραση του αρτηριακού τοιχώματος.

Στα αίτια του τραυματισμού περιλαμβάνονται η αύξηση και η οξείδωση των LDL, οι δημιουργούμενες από το κάπνισμα και το οξειδωτικό στρες ελεύθερες ρίζες οξυγόνου, η αρτηριακή υπέρταση, η μηχανική τάση που ασκείται κατά την καρδιακή συστολή, ο σακχαρώδης διαβήτης, γενετικοί παράγοντες καθώς επίσης και η αύξηση της ομοκυστεΐνης του πλάσματος. Σημαντικό ρόλο φαίνεται πως διαδραματίζουν και διάφοροι μικροοργανισμοί όπως τα χλαμύδια της πνευμονίας, ο ιός του έρπητα, ο μεγαλοκυτταρικός ιός και το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού.

Επιπλοκές

Η αθηροσκλήρυνση είναι γενικευμένη νόσος οι κυριώτερες επιπλοκές της οποίας είναι το έμφραγμα του μυοκαρδίου, τα εγκεφαλικά επεισόδια και η περιφερική αποφρακτική αρτηριοπάθεια. Επίσης μπορεί να οδηγήσει σε νέκρωση του εντέρου, ανευρύσματα και νεφρική υπέρταση.

Οι κλινικές εκδηλώσεις της νόσου εμφανίζονται κυρίως σε μεσήλικες αν και πρώιμα ευρήματα της νόσου έχουν παρατηρηθεί ακόμη και σε παιδιά 3 ετών υπό μορφή λιπωδών γραμμώσεων.

Ισχαιμία

Όταν η στένωση είναι τέτοια που περιορίζει τόσο την ροή του αίματος και ο μυς δεν αιματώνεται αρκετά, τότε έχουμε ΙΣΧΑΙΜΙΑ η οποία εκδηλώνεται ως στηθάγχη. Εάν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί, μπορεί να οδηγήσει σε μερική ή ολική καταστροφή του καρδιακού μυ, γνωστή ως “έμφραγμα του μυοκαρδίου”.