banner

Χειρουργική αντιμετώπιση

Η ραγδαία εξέλιξη στην πρόοδο των εφαρμοσμένων επιστημών, που σημειώθηκε στις πρώτες  μεταπολεμικές δεκαετίες, έδωσε νέα ώθηση στην  καρδιοχειρουργική. Σήμερα αντιμετωπίζονται χειρουργικώς η στεφανιαία νόσος και οι επιπλοκές της, όπως είναι το οξύ έμφραγμα, η ανεπάρκεια της μιτροειδούς βαλβίδας, η μεσοκοιλιακή επικοινωνία, το ανεύρυσμα της αριστερής κοιλίας, το καρδιογενές shock.

Η μεγάλη πρόοδος αυτής της περιόδου στον τομέα των ηλεκτρονικών υπολογιστών, των βιοϊατρικών επιστημών καθώς και των  επιστημών της βιομηχανίας μετάλλων και πλαστικών οδηγούν στην κατασκευή των τεχνητών καρδιακών βαλβίδων, των ηλεκτρικών βηματοδοτών καθώς και πολλών διαγνωστικών μέσων και μεθόδων μηχανικής υποστήριξης της κυκλοφορίας του αίματος.

Με την επινόηση και εφαρμογή το 1953 του μηχανήματος της εξωσωματικής κυκλοφορίας δίνεται  η δυνατότητα να παρακαμφθεί η λειτουργία της καρδιάς και των πνευμόνων καθιστώντας τις καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις λιγότερο επικίνδυνες και πιο αποτελεσματικές.

Η επέμβαση ανοιχτής καρδιάς πραγματοποιείται όταν η φυσιολογική λειτουργία της καρδιάς αλλάζει λόγω στεφανιαίας νόσου, βαλβιδοπαθειών ή άλλων καρδιακών νοσημάτων.

Ο όρος «επέμβαση ανοιχτής καρδιάς» αναφέρεται σε κάθε επέμβαση, κατά την οποία χρησιμοποιείται το μηχάνημα εξωσωματικής κυκλοφορίας. Αυτό το μηχάνημα αντικαθιστά την λειτουργία της καρδιάς ως αντλία και προσθέτει οξυγόνο για τους πνεύμονες, κατά την φάση της εγχείρησης που η καρδιά είναι σε παύση.

Μια νέα τεχνική κερδίζει έδαφος τα τελευταία χρόνια και έχει σχεδόν αντικαταστήσει την προαναφερθείσα μέθοδο. Πρόκειται για την τεχνική της πάλλουσας καρδιάς. Η καρδιά δηλαδή εξακολουθεί να πάλλεται κατά την διάρκεια της επέμβασης και ο ασθενής δεν χρειάζεται να μπει σε εξωσωματική κυκλοφορία και να ψυχθεί, με αποτέλεσμα να αποφεύγονται σοβαρότατες και συχνές επιπλοκές στούς εγχειριζόμενους και να  συντομεύεται ο χρόνος ανάρρωσης.

Οι επεμβάσεις της πάλλουσας καρδιάς είναι εγχειρήσεις επαναιμάτωσης των στεφανιαίων αγγείων χωρίς τη χρήση της εξωσωματικής κυκλοφορίας, δηλαδή χωρίς να χρειάζεται να συνδέσουμε τον ασθενή με το μηχάνημα που αναλαμβάνει τη λειτουργία της καρδιάς και των πνευμόνων (μηχανή εξωσωματικής κυκλοφορίας) και να σταματήσουμε την καρδιά, η οποία σε εγχειρήσεις πάλλουσας καρδιάς συνεχίζει να πάλλεται φυσιολογικά.


Η μέθοδος αυτή έχει πολλά πλεονεκτήματα όπως:

  • Μείωση της θνητότητας και νοσηρότητας
  • Ελάττωση του ποσοστού των νευροδιανοητικών διαταραχών και εγκεφαλικών επεισοδίων
  • Ελάττωση της συστηματικής φλεγμονώδους αντίδρασης στον οργανισμό
  • Ελάττωση των επιπτώσεων στη νεφρική λειτουργία του ασθενούς
  • Μείωση των αιμορραγιών και των αναγκών μεταγγίσεων
  • Μείωση του χειρουργικού χρόνου και του τραύματος στον ασθενή

Την τελευταία δεκαετία πάνω από επτά χιλιάδες ασθενείς έχουν χειρουργηθεί με την προαναφερθείσα μέθοδο από τη χειρουργική ομάδα του κ. Α. Πίτση. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης ο καρδιοχειρουργός ίσως κρίνει σκόπιμο να χρησιμοποιήσει το μηχάνημα αυτομετάγγισης του αίματος (cell saver). Πρόκειται για μια μηχανή φιλτραρίσματος του αίματος του ίδιου του ασθενούς, το οποίο χάνεται κατά τη διάρκεια του χειρουργείου. Χρησιμοποιούνται φίλτρα μιας χρήσεως και το αίμα μεταγγίζεται στον ασθενή. Είναι ασφαλέστερο, όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες, να χρησιμοποιείται το αίμα του ίδιου του ασθενούς παρά αιμοδοτών, καθότι έτσι ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες μετάδοσης ασθενειών. Οι φιάλες αίματος οι οποίες έχουν ζητηθεί κατά την εισαγωγή σας, εάν δεν χρησιμοποιηθούν παραμένουν ως παρακαταθήκη στην τράπεζα αίματος της κλινικής στη διάθεση οποιουδήποτε ασθενούς τις χρειαστεί. Ας μη ξεχνάμε πως το αίμα είναι κοινωνικό αγαθό.